اگر خاتمی در برابر شعار "مرگ بر این" و "مرگ بر آن" از تجمعات هیجان زده تقاضای ترک عادت می نمود تا گفتمان رسمی کشور را به سمت و سوی مصالحه و نفی خشونت سوق دهد، و از این راه چهره ای صلح دوست و جهانی از ایران به افکار عمومی دنیا عرضه کند، احمدی نژاد از دانش آموزان به وجد آمده از سخنان عوامانه اش می خواهد با "صدای بلندتری" شعار دهند تا شاید پیام جنگ طلبی و ستیزه جویی را، که در سال های اخیر کمتر به ایران نسبت داده می شد، رساتر به گوش جهان برساند.
اگر خاتمی توانست با کلام و منشش روابط آسیب دیده از قریب به دو دهه تنش با غرب را در عرض چند ماه ترمیم کند، آقای احمدی نژاد نیز موفق شد در دو سخنرانی طی کمتر از دو ماه، در شرایطی که عزم جهان بر تداوم گفتوگو و مذاکره بود، دو بحران بین المللی برای کشور بیافریند و با بازگرداندن ایران به جوٌ سنگین دوران "میکونوس"، بار دیگر امنیت جانی و اقتصادی مردم را به خطر اندازد.
آیا هنوز کسی هست که بگوید در ایران رئیس جمهور هر که باشد فرق نمی کند؟
--------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت: نوشته ی علی در همین باره. مطلب الپر در مورد بیلان کاری احمدی نژاد و نقد جمیله کدیور.
|
+| نوشته شده توسط
رضا نصری در جمعه ششم آبان 1384
|
